De ervaringen van vrijwilligster Riet over eenzaamheid

Hallo,

Mijn naam is Riet van Boven. Het Servicepunt Vrijwilligers in Lisse heeft mij gevraagd om kort iets te vertellen over mijn ervaringen met vrijwilligerswerk. Natuurlijk doe ik dit graag.

Ik werk met veel plezier al 20 jaar als vrijwilliger in Lisse en omgeving. Ik werk momenteel als vrijwilliger bij het Buurtcentrum Lisse, aan de dorpsweg. Daarnaast bezoek ik doordeweeks ook verschillende ouderen van dagen.

Ik ben persoonlijk erg geraakt door eenzaamheid. Eenzaamheid is een verschrikkelijk gevoel. Het kan voelen als een gat waar je invalt. Hoe dieper je valt, hoe moeilijker het is om eruit te komen. Hoe dieper je valt, hoe hoger de drempel om weer sociale contacten op te doen en te onderhouden. Naarmate je ouder wordt, vallen de dingen steeds meer weg. Na een tijdje heb je de energie en de moed niet meer om mensen op zoeken, op te bellen of met anderen een praatje te maken. Je brengt de dagen dan steeds meer alleen door zonder enig contact met andere mensen.

Eenzaamheid is vreselijk. Het voelt alsof niemand meer om je geeft. Je mist ontzettend de sociale interactie met anderen. Hierdoor krijg je al snel een terneergeslagen gevoel. Dit ontwikkelt zich al snel tot depressiviteit. Van binnen sterven deze mensen langzaam af. Ze worden steeds ongelukkiger, totdat ze diep ongelukkig zijn.

Wist u dat er in uw omgeving mensen zijn die bijna geen contact hebben met andere mensen?

Wist u dat er in uw omgeving mensen zijn die extreem eenzaam en daardoor erg ongelukkig zijn?

Dat is toch ontzettend triest? Graag wil ik mij daarvoor inzetten. Ik bezoek ouderen, hou mijn ogen open in mijn eigen omgeving om eenzaamheid te kunnen herkennen zodat ik er wat aan kan doen, ik maak een praatje in mijn straat, met mijn buren, in de supermarkt, enzovoort. Alleen al een praatje kan een persoon die eenzaam is ontzettend opbeuren.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik ook mijn best moet doen om niet eenzaam te zijn. Ik kan niet ontkennen dat ook ik wel eens gevoelens heb van eenzaamheid. Mijn man is 5 jaar geleden overleden. Ik woon ook alleen. Bij mij vallen ook mensen om mij heen weg. Contacten verwateren, vrienden vallen weg, familieleden overlijden. Het gebeurt. Ik merk dat ik ook moeite moet doen om onder de mensen te blijven en gevoelens van eenzaamheid te vermijden.

Het vrijwilligerswerk wat ik doe in het buurthuis, maar ook als trouwe bezoeker van ouderen in Lisse, helpen mij ook om gevoelens van eenzaamheid niet door te laten dringen tot mijn hart. Ik bezoek wekelijks 6 ouderen, ga regelmatig een kopje koffie drinken in het verzorgingstehuis aan de Rozenweg en heb mijn vaste diensten in het buurthuis waar ik mee help met de catering en het organiseren van sociale activiteiten. ‘Het houdt mij van de straat’, vertel ik anderen. Het houdt mij bezig en druk. Maar bovenal helpt het mij specifiek om onder de mensen te blijven, actief te blijven en blijvend te interacteren met andere mensen. Hierdoor kennen mensen mij in Lisse, groeten ze mij en wordt er een praatje met mij gehouden.

Ik hoop dat wanneer ik ouder ben er ook iemand mij regelmatig zou komen bezoeken en om mij zal geven.

Groetjes,

Riet van Boven.